 |  |
 |
|
Teker teker bast??? tu?lar kendisinde basma arzusunu artt?rd?kça artt?racak seslerin yank? bulmas?na sebebiyet veriyordu. Kapkaranl?k odan?n en orta yerinde y?llar?n birikintisine parlakl???yla kar?? koyamasa da yaratabildi?i ahenkle fazlas?yla dayanabilmi?ti.
Ufak bir mum yakt?. Neden yakt???n? bilmiyordu. Bakt? bu?ulanm?? gözleriyle. Onda bir ayakkab? boyac?s?n?n dram dolu hayat?n? an?msatan duygular uyand?r?yordu. Anlam verememesine ?a??rmad?. Sadece iki kadehti ona e?lik eden. Büyülü iki kadeh… Aya?a kalkt???n? an?msamas? uzun sürmedi. Bir iki ad?m ilerledikten sonra vazgeçti. Yetmemi?ti. Yetmeyen neydi? Döndü sendeleyerek. Dü?ünmeyi sevmezdi. So?utmu?tu bir ?eyler onu dü?ünmeye kar??. ??te bu yüzden uzatmad? onun için anlams?zla?m?? eylemini…
Deri bir sandalyesi vard?. Y?llar önce ald???nda dört tane aya?? ve kusursuz bir görünümü olan sandalye ?imdilerde bir mumun yanmaya küsü?ü gibi yüz çevirmi?ti hayata.
Parlak cildinden geriye kalan sadece matla?mas? de?il, say?s?zca derdin esiri olan birçok sigaran?n açt??? delikler de olmu?tu. Bir aya?? pasa mahkûm olup çoktan unutulmu? sandalyesine g?c?rdama sesleri e?li?inde usulca oturdu. Yeni bir oturu? demek farkl? bir ba?lang?ç demek de?ildi art?k onun için. Yine de üçüncü kadehini ald?. Ald? ve dokundu. Dokundukça sabah oldu. Her sabah bir hüzünle uyand? ve her sabah ona dokundu. Ona dokunmak isteyi?i nedendi dü?ünmek istemezdi. Asl?nda vard? her ?eyin bir sebebi. Olmaz m?yd?? A?k… Derinden, yapayaln?z bir a?k…
Fakat mahzun ya?am?? duygular?na inat, kendine inat bir dürtü vard? içinde bu ara! Konu?mak istiyordu! Teker teker anlatmak… Yava?ça kap?y? aralad? ve anahtar? y?pranm?? kuma? pantolonunun cebine koydu. Akl?nda o vard?. Sakince ve yava?ça yürüyordu mümkün oldu?unca. Amac? yüzle?mekti… Cebine bakt?. Birkaç ayd?r haftada bir ?arap, günde bir ekmek ve ayda ald??? bir kilogram peynirin sonucu olarak cebinde birikmi? otuz lira buldu. Bu parayla tozlu bir aynaya bakabilirdi. Hakl? buldu kendini. Hakl?yd? çünkü o büyüleyici oldu hep onun için. Eskiyi görmek için bir bilet almas? yetti. Buna m? mahkûmdu a?k?n?n sonu? K?n?yordu hayat? her buldu?u f?rsatta. Onu sevmek de?erliydi. Peki ya neden, neden böyle olmu?tu? ?ç geçirdi. Herkesin sevme yetisine sahip olmad??? bir ?eyi sevmek hayat?n ac? bir yönünü ortaya ç?karmamal?yd?.
Verdi?i de?er, dokunu?lar?nda hissetti?i de?erden öte kar??l?k bulmam??t? çok uzun zamand?r. O sevmi?ti, çok sevmi?ti… Ak?am olmak üzereydi. Be? paras?z ?stanbul’un o e?siz bo?az?na ula?t?. Buldu?u ilk banka yüz çevirdi, istemedi oturmak. Mart?lar ak?am yeme?ine, insanlar birilerine, bir yerlere kavu?ma tela??na mensuptu. Komikti, gülümsedi. Etti yine alay?n? o me?hur “Vay be!” deyi?iyle. Alay? güzelli?indendi, özentisindendi, a??r?na gidi?indendi… Bu gülümseyi?i, gördü?ü manzaraya kendini dahil edemeyi?indendi. Sevmi?ti o, çok sevmi?ti… Çok yak?n?ndan geçen bir mart?ya sevgiyle bakt?. Elini uzatsa dokunacakt?. Bir buruklukla ç?rpm??t? kanatlar?n? sanki mart?. Ya da ona öyle gelmi?ti. Dü?ünemedi daha fazla kar??l?k bulman?n anlam?n?… Dü?ünmek istemedi. Sevemedi dü?ünmeyi…
?lerliyordu. Biletini yoklad? ve s?kça tekrarlad??? o iç geçiri?lerine bir yenisini daha eklemi? bulundu, isteksiz ama içten bir ?ekilde. Zaman?nda o biletler çok farkl?yd? onun için. Sevdi o, gerçekten çok sevdi… Ü?üyordu. Ama bunu bile dü?ünmeyecek kadar nefret etmi?ti art?k dü?ünmekten, dü?ünüp ac?lar?na vurmaktan kendini!
Hayat çok anlams?z diyemedi, asla. Dokunu?lar? vard? anlaml? olan, sevgisi vard?! O yüzdendi içinde piyanosu olan belki de tek gecekonduya sahip olu?u, o yüzdendi bu çizgiler ve ans?z?n gelen bast?r?lm?? hayk?r???! O yüzdendi… Sevmi?ti o, de?er vermi?ti, çok sevmi?ti… Ama ne vard? bilir misiniz? Be? paras?zl??? yakmasa da can?n? be? paras?z b?rak?l???na yanard?. Bir zamanlar çald??? sahnede tan?nmayan bir konuk olmaya gidiyordu yava? ad?mlar?yla ve cebindeki son paras?na talip olmaktan öteye geçmi? biletiyle.
Tozlu aynas?na bu denli yakla?m?? olmak can?n? m? yakm??t? yoksa yüzündeki gülümseyi?i mi galipti ruhu üzerindeki bu adi hâkimiyet sava??nda bilemedi. Dü?ünmek de istemedi zaten. Bilirsiniz, sevemedi dü?ünmeyi… Dü?ünmek ona ac? verirdi.
Oldukça az kalm??ken önceden tad?na pek de bakma ihtiyac? olu?mam?? geçici koltu?una, tozlu aynas?na bakt?. Aniden akl?na i?te bu koskoca hayat? bütünüyle geldi. Nelerdi ya?ad?klar?, gördükleri neler nelerdi… ?nanmas?n? hata olarak yorumlad? zaman?nda ya?ad??? geçici de?ere, sevmesiniyse hayat? bildi!
Gerçek a?kt? bu gözlerinden dökülmek için üzerinde bulundu?u gözlere bile sayg? göstermeyip, izin almadan yol bulmaya çabalayan ya?lar… Ama yetemezdi güçleri bu kendisiyle meydan okuyan üstada! Ve i?te tam da o s?rada patlad? bir fla?. Ona de?ildi, fark etmek güç olmad? bu ans?z ?a?k?nl???n ard?ndan. Olmasayd? da art?k zaten. Çünkü bir foto?raf makinesi olsa o da az sonra sahnede olacak olan? çekerdi…
?ç geçirdi. Geçirilmeyecek gibi de de?ildi zaten. Hem Leyla’y? da aynen böyle ya?am??t?… Geçti alay?n? yine o gülümseyi?i ve içinden istemsizce ç?kan “Vay be!” deyi?iyle. Att? ilk ad?m?n?. Verdi biletini ve girdi içeri.
Mehmet Cem UYSAL
?kinci Genç Sait Faik Öykü Yar??mas?'na kat?lm?? bir öyküdür. Yazar?n?n ilk öykü denemelerinden olmas?na ra?men s?rad???l???yla ve sa?lam cümleleriyle okuyucusunu derinden etkilemektedir.
6/01/2008
|
11263 defa okundu |
|
Bildiren:
**zerd@** | | |
|
|
Poem voting mod for phpBB 2.0.6
Power by Gitme.net v2.0.8 © 1998, 2005
Sitemiz, Türkiye'nin en hızlı sunucularından olan Radore Hosting sunucularında barındırılmaktadır.
|
|
|
|
| |
|
| |
 |
 |
 | |
